(Reisverslag 06/04 - 17/04/2003)
|| Home | Reispagina | Egypte-pagina | Planning | Fotogalerie ||
(Reisverslag 06/04 - 17/04/2003)
|| Home |
Reispagina |
Egypte-pagina |
Planning
| Fotogalerie
||
Voortdurend de ontwikkeling van de oorloog in Irak volgend vertrekken we
een ietsje bangelijk rond 11u richting luchthaven, voornamelijk daar we her
en daar vernomen hadden dat reeds verschillende vluchten naar Egypte
afgelast werden wegens de vele annuleringen door de toeristen.
Aan de incheckbalie moeten we vaststellen dat wat betreft onze vlucht dit
zeker niet het geval is. Alhoewel het nog maar halfeen is, staat reeds een
lange wachtrij voor ons.
Op de luchthaven zelf is er echter veel minder drukte dan men gewoonlijk zou
verwachten bij het begin van een vakantie. We hebben reeds andere toestanden
meegemaakt. Dus werd er toch massaal geannuleerd.
"Lift off" om 15u25, dus slechts een 10-tal minuutjes later dan
gepland voor een vlucht van ca. 4,5 uur. Zo hoort het.
Even vóór de landing kondigt een vriendelijke hostess aan dat het nu 21u
is in Egypte. Later zou lijken dat dit een kleine vergissing was.
Langs zijn neus weg vraagt Freddy zich af of iemand van het hotel El Taliba
klaar zal staan om ons naar het hotel te voeren.
Na in ijltempo door de visumcontrole, de pascontrole en de bagage gepasseerd
te zijn (dit hebben we nog nooit meegemaakt in Egypte en het is nu onze 12de
reis!) worden we in de aankomsthal opgewacht door een "snorrige" Egyptenaar
met een bordje "El Tabia Hotel".
In een airconditioned busje arriveren we even snel in het hotel. We
herkennen het direct aan de kitscherige (dixit Lonely Planet) kanteeltjes
(zie foto op onze startpagina).
Ook hier merken we direct dat er toch maar weinig toeristen zijn.
Onze kamer blijkt een hoge koepel te hebben. We komen direct in een oosterse
sfeer.
Ik ben om 9u aanwezig op het ontbijt. Ik ben er alleen. Daar ik dit
verdacht vind, vraag ik de ober hoe laat het eigenlijk wel is. Het is 8u. De
hostess op het vliegtuig was toch niet zo goed op de hoogte van zomer- en
winteruren in de verschillende landen.
Al vlug blijkt echter dat wij voor het ogenblik ook de enige gasten in het
hotel zijn, dus toch crisis!
Het hotel ligt op 50 m van de kustlijn. Aan een steiger liggen verschillende
boten met glazen bodem. We contacteren één van de eigenaren. Hij vraagt 60
LE (bijna 10 €) voor anderhalf uur. Als men zelf geen duiker of snorkelaar
is, krijgt men op die manier toch een goede indruk van de koraalpracht en
fauna- en flora onder de zeespiegel.
|
|
|
Fred en Imelda: met zicht op de koraalriffen |
Rond de middag arriveren onze Egyptische vrienden Ahmed en Mustafa (zie
hun pagina) vanuit Luxor speciaal om ons morgen van Hurghada naar Luxor
te rijden.
Met Mustafa's oude Peugeot-break (in Europa goed voor de schroothoop, in
Egypte nog een hele luxe) rijden we naar de soukh in New Hurghada, niet ver
van het Hor Palace Hotel waar we in 1999 eens een week (gratis)
verbleven.
Terug op weg naar het hotel ontdekken we een shop uitgebaat door een Française
gehuwd met een Egyptenaar, waar enkel ambachtelijke handwerken uit Egypte
verkocht worden. Regelmatig schuimt ze de diverse Egyptische dorpjes af op
zoek naar ambachtelijk werk, die ze dan opkoopt en in haar winkel verkoopt,
zoals aardewerk gemaakt het de rode leem die ook ten tijde van de farao's
gebruikt werd, voorwerpen in geblazen glas uit Cairo, metalen objecten in
koper, messing en smeedijzer alles hoofdzakelijk handwerk. En dit alles aan
heel schappelijke prijzen. Het adres:
|
D'orient & d' ailleurs |
Om 7u30 worden we door Ahmed en Mustafa aan het El Tabia
Hotel afgehaald. In vliegende vaart en in pure cowboystijl gaat het naar het
53 km verder gelegen Port Safaga waar zich het verzamelpunt bevindt voor
alle taxi's en bussen uit de regio die naar Luxor moeten.
Een paar kilometer buiten Hurghada zoekt Mustafa een benzinestation.
"Hoezo benzinestation? Hij kon dit toch gisteravond reeds gedaan
hebben?", maar de Egyptische wegen zijn ondoorgrondelijk. Uiteraard is
er onderweg nergens een benzinestation te bespeuren. We vragen Ahmed of er
nog genoeg benzine zal zijn tot aan Safaga. Mustafa hoopt van wel, maar is
het niet zeker daar zijn benzinemeter niet werkt (trouwens er werkt geen
enkele meter meer...). Dan maar een beetje meer gas geven, alsof men bij
sneller rijden in Egypte minder benzine zou verbruiken.
Maar Allah is groot en we bereiken het verzamelpunt toch net op tijd even
voor 9u. Een konvooi is nergens te bespeuren, m.a.w. we zijn alleen. Wel
zijn er een drietal militaire begeleidingswagens. Net voor het vertrek
arriveren nog 2 bussen. Het konvooi bestaat dus uit onze taxi, de 2 bussen
en een paar militaire wagens.
Van Port Safaga gaat het in vliegende vaart naar het 180 km verder gelegen
Qena, dwars door de Rode Zee bergen en de Oost-Arabische woestijn. Vanaf
Qena is het nog ca. 50 km naar Luxor.
We arriveren op de West-Bank in El Gezira aan het Nile Valley Hotel rond
13u, moe maar opgelucht dat we de tocht heelhuids overleeft hebben.
 |
|
Feloeka's |
| (klik op de foto) |
 |
|
"Sunset" |
| 'klik op de foto) |
Genietend van de stilte begon onze Fred zowaar te filosoferen en liet hij plots een citaat op ons los:
"Liefde is niet naar elkaar kijken, maar dezelfde
Nijl opvaren"
Ondanks reeds 2 bezoeken aan Egypte hadden Fred en Imelda nog nooit het graf van Tutankhamun (KV62) bezocht. Tijd om dus om de schade in te halen.
 |
Tickets voor de graven in de Koningsvallei kan men (of moet men) nu aan de ingang van de Vallei kopen. Voorheen moest dit in de centrale "ticket office" gebeuren, gelegen aan de splitsing van de weg naar de Vallei van de Koninginnen en de tempel van Medinet Habu. |
Eerste onaangename verrassing: de prijs voor Tutankhamun
is van 20 naar 40 LE opgetrokken, een verdubbeling dus! De prijs voor een
bezoek aan 3 graven is opgetrokken van 12 naar 20 LE.
Tweede onaangename verrassing: fotograferen in de graven is nu kompleet
verboden (tot verleden jaar werd dit nog toegestaan indien men geen
flitslicht gebruikte).
Derde onaangename verrassing: heel wat mooie graven zijn nog steeds of
werden nu ook gesloten voor alle toeristische bezoek, t.w. Ramses VI
(KV9), Horemheb (KV57), Amenhotep (Amenofis) II (KV35), Tutmosis III
(KV34).
In de Lonely Planet, uitgave 1999, werd reeds geschreven dat het graf van
Seti I (KV17) begin maart 2000 terug toegankelijk zou zijn voor het publiek.
We schrijven 2003 en dit is nog steeds niet het geval. Wanneer dan wel?
Inchallah!
Voor een plan van de Vallei van de Koningen: klik
hier.
Fred en Imelda bezoeken eerst Tut's graftombe (korte beschrijving: klik
hier). Ze zijn er alleen. Bij het buitenkomen laten we de grafwachter
een foto nemen ("baksjiesh, please").
|
|
|
Aan de ingang van Tut's graf |
Na democratisch overleg besluiten we volgende graven te bezoeken (voor de
ligging der graven: klik hier):
Tutmosis IV (n° 43):
regeerde van 1401 tot 1391 v. Chr. (18de dynastie).
Het graf ligt in een zijtak, die begint links van het graf van
Tutankhamun. Het is het langste en diepste graf uit de 18de
dynastie. Men begint aan een heel lange afdaling. Op het einde van deze
komt men in een tussenkamer van waaruit links nog een aantal trappen
verder naar beneden leiden. Men komt in een tweede tussenkamer en een
smalle passage links leidt naar de grafkamer met de imposante sarcofaag.
Deze is nu omgeven door een wand in plexiglas (wij bezochten dit graf
reeds in 1995 en nogmaals in 1999, toen zonder plexiglas).
Slechts in de tweede tussenkamer en in de grafkelder zelf zijn de muren
beschilderd. De andere muren werden nooit afgewerkt.
|
|
|
Bij het graf van Tutmosis IV
- |
Ramses IX (n° 6):
regeerde van 1127 tot 1109 v.Chr. (20ste dynastie).
Deze farao was de laatste die in de Vallei van de Koningen zou begraven worden.
Het graf is 82 m lang. Een dalende gang leidt naar een voorvertrek
versierd met dieren, slangen en demonen. Daarachter is er een
zuilenkamer, een korte passage en dan de sarcofaagkamer. Op het plafond
ziet men de godin Nut en veel sterrenbeelden.
Ramses IV (n° 2):
regeerde van 1153 tot 1146 v.Chr. (20ste dynastie).
Vele schilderingen zijn beschadigd. Het is wel niet zo'n mooi graf, en
wordt daarom ook maar weinig door de toeristen bezocht (wij bezochten
het reeds eenmaal in 1995).
Gespreid over het hele blauw geschilderde plafond ziet men duidelijk de
godin Nut.
Daar Fred en Imelda de tempel van Abydos nog nooit gezien hebben, hadden we voor vandaag deze trip gepland. Ikzelf (de verslaggever dus) gaat mee, Hug (onze reisleidster) blijft in Gurnah. Bakta, de oudste dochter van Ahmed had graag dat ze meeging naar het verlovingsfeest van een kozijn van haar. En zo geschiede.
Direct na de aanslag op een toeristenbus bij de tempel van Hatsjepsoet
in november 1997 kon men om veiligheidsredenen de tempels van Abydos en Dendera niet meer
bezoeken. Vanaf 2000 kan men deze heel mooi tempels terug bezoeken
maar de trip gebeurt wel in konvooi onder militaire begeleiding.
Boekt men bij een reisagent (b.v. Thomas Cook Travel) betaalt men voor
de trip naar Abydos en Dendera EP250
per persoon. Mustafa rekent 250 EP voor de taxi.
Het konvooi met alle verzamelde (mini)-bussen, taxi's en privéauto's
voor Hurghada, Abydos en Dendera vertrekt om 8u vanuit Luxor
(verzamelpunt aan de weg naar de luchthaven) richting Qena. In Qena splitst de
karavaan zich in een konvooi naar Hurghada en de Rode Zee en een tweede
konvooi voor Abydos en Dendera (Qena --> Abydos = 90
km).
Men arriveert rond 11u aan de Seti I-tempel van Abydos.
 |
|
Abydos |
|
(klik op de foto) |
Rond zowat 13u zet het konvooi zich terug in beweging,
terug naar Qena. Even vóór aankomst in deze stad moet men rechts
afslaan voor Dendera. Zowat 4 km verder ligt de Hathor-tempel van
Dendera, die we rond 15u bereiken.
|
|
Dendera |
|
(klik op de foto) |
Rond 16u30 zet het konvooi zich andermaal in beweging
voor de terugtocht naar Luxor, waar we ons hotel op de West-Bank rond 18u
bereiken.
 |
|
Verlovingsfeest |
|
(klik op de foto) |
's Morgens worden we door Mustafa met de auto aan het hotel
afgehaald en rijden we naar de plaatselijke markt achter het kerkhof van Gurnah.
Reeds verschillende malen bezochten we deze typisch oosterse markt waar alle
te koop aangeboden goederen zoals fruit en groenten, zeep en solventen,
potten en pannen, kruiden allerhande, gewoon op de grond uitgestald worden.
Daartussen lopen vrolijk een paar geiten in alle vrijheid rond, waarbij de
in kleermakerszit en in het zwart geklede vrouwen af en toe de geiten moeten
wegjagen die een paar bladgroenten binnen proberen te werken. Hier en daar
ziet men ook de verhandeling van levende kippen en
duiven.
Men kan vrijelijk rondlopen, tenminste als men een paar kinderen vragend
naar baksjiesh, schoolpens of bonbons op afstand kan houden.
Na de markt, terug de cultuur: aan de overkant van de
straat die naast het kerkhof loopt, bevindt zich de weinig bezochte
dodentempel van Seti I.
Andermaal krijgen we een privé-escorte in de gedaante van een gewapende
"security officer".
Daar er weinig toeristen deze tempel bezoeken, heeft hij niet veel te doen
en speelt hij dan maar een beetje voor gids. Niettemin moeten we hem nageven
dat hij wel op de hoogte is van de Oudegyptische geschiedenis.
We keren terug en aan de splitsing van de weg naar de Vallei van de Koningen
en de weg die langs de heuvels van Gurnah loopt, richting Ramesseum en
Meditnet Habu, slaan we links af.
Niet veel verder aan de rechter kant van de weg liggen de pas in 1999 voor
het publiek toegankelijke 2 nieuwe graven van Dra
Abu Naga. Ze behoren tot de graven van de Edelen uit de 18de en
19de dynastie. Voor foto's en een korte beschrijving: klik
hier.
 |
|
El Khokha |
| (klik op foto) |
* Nefer-Sekuru (TT 296 - 19de
dynastie): in de nis dwars tegenover de ingang ziet men een beeltenis van
Osiris. Rechts t.o.v. de ingang bevindt zich een bijna levensgrote,
uit de rots gebeitelde beeldengroep met in het midden de figuur van
Nefer-Sekuru geflankeerd door 2 vrouwenbeelden. Vanaf de ingang naar links
is er een passage afgesloten door een hek en mits wat "baksjiesh"
mogen we even een blik werpen na het hek. Er blijkt een smal, donker
gangetje naar beneden te lopen. Gelukkig hebben we een zaklamp bij ons en
gehurkt kruipen we door de nauwe opening. We floepen onze zaklamp aan ... en
staren op een schedel en halfvergane mummies!
* Dhutmosi (TT295 - 18de dynastie): werd ook Paroy
genoemd. Hij was een begrafenispriester vermoedelijk tijdens de regering van
Amenhotep III. 96).
Een smalle passage binnen in het graf van Nefer-Sekuru leidt naar
zijn tombe. De schilderingen bevinden zich wel in een slechte staat.
* Nefer-Ronpet (TT 178 - 19de dynastie): ook gekend als Kenro was
beambte bij het schathuisbeheer onder Ramses II. Het graf werd pas in 1915 ontdekt.
De meeste schilderingen bevinden zich nog in zeer goede staat.
De wanden zijn o.a. beschilderd met scènes tijdens het uitoefenen van zijn
functie: beambten wegen en registreren de goederen, waarna ze worden
opgeslagen. Verder ziet men ook Nefer-Ronpet die toezicht houdt op het wegen
van het goud.
* Nefer-Menu (TT 365 - 18de dynastie): gesloten voor het publiek
En nog was de dag niet ten einde. Tegen valavond beklimmen we de heuvels van
Gurnah, vertrekken achter Ahmed's huis. In principe is dit thans verboden om
veiligheidsredenen (niemand mag nog in of rond de Valleien na 17 uur!).
Ahmed heeft een wachter opgetrommeld en .... mits "baksjiesh"
kunnen wij bij zonsondergang toch nog een blik werpen op de majestueuze
tempel van Hatsjepsut. Vooraf hadden we nog het "huis" van de
architect van de tempel van Hatsjepsoet, n.l. Senmut (zie
foto graf Senmut) kunnen bezoeken. Het huis was niet meer dan een
uitgehouwen grot in de rotswanden. In de grot bevindt zich nog steeds een
ontwerp van een beeld van Hatsjepsut destijds door Senmut
gekapt.
Halverwege de afdaling worden we uitgenodigd door de wachter en een vriend
van hem in zijn bescheiden woning, eveneens een niet meer dan uitgekapte
ruimte in de rotswand.
Intussen is de avond ingevallen, wordt een matje uitgespreid en genieten we
van de stilte over Gurnah bij een opgediende warme thee.
|
|
|
Hoog in de heuvels van Gurnah |
Citaat van de dag: "Leven is gelijk Allah in
Egypte"
Kort na de middag klampen we buiten ons hotel een taxi aan.
Op de vraag ons naar "the temple of Merenptah" te willen voeren, zien
we zijn gezicht in één groot vraagteken veranderen.
- "Tomb of Merenptah in Valley of Kings", zegt hij.
- "No sir, we mean temple of Merenptah", zeggen we met enige nadruk op
"temple".
- "No no, no temple of Merenptah", antwoord ook hij categoriek.
- "Yes yes, we show you", verzekeren we hem.
Met enige tegenzin zet de taxi zich in beweging en op onze aanwijzingen vindt
hij deze tenslotte (zie plan van de West-Bank hierboven). Hij had nog nooit van
de tempel gehoord. We vermoeden dan ook dat we niet teveel volk zullen
ontmoeten!
Op het einde van de weg die voorbij de Memnon-kolossen loopt, moet men rechts
afslaan (de weg op richting Gurnah en verder naar de Vallei van de Koningen).
Links aan de splitsing bevindt zich de "ticket shop" en verder Medinet
Habu, de tempel van Ramses III. Een 50-tal meter verder ziet men een stenen
ommuring met een bord "Mortuary Temple of Merenptah".
De dodentempel van Merenptah is nog geen
jaar open. De restauratie door het Zwitsers
Instituut voor Archeologie in samenwerking met " Egypt's Supreme Council of
Antiquities (SCA)" duurde van 1971 tot 2000. Direct na de ingang aan
de rechterkant bevindt zich een modern, smaakvol ingericht museum (met airco)
die een overzicht geeft van de opgravingen en restauraties sedert de ontdekking
door de archeoloog Petrie einde 19de eeuw.
 |
|
Dodentempel |
|
(klik op de foto) |
|
|
Sunset |
 |
|
met de ezels |
| (klik op foto) |
In de namiddag nemen we noodgedwongen afscheid van de familie en zoals Edmond Haracourt, de Franse dichter, het destijds zo kernachtig zei: "Afscheid nemen is een beetje sterven". Het valt ons andermaal zwaar.
We nemen het konvooi van 18 uur. Vooraleer het
verzamelpunt te vervoegen rijdt Mustafa eerst nog een beetje rond met ons in
zijn taxi. Bij wat een garage zou moeten zijn, verwisselt hij zijn
reserveband. Om een of andere (Egyptische) reden blijkt dit nog niet te
volstaan. Even verderop stopt hij bij een andere taxi-driver. Wij moeten
uitstappen. Een van de voorwielen van Mustafa's taxi wordt vervangen door
een voorwiel van de andere taxi!
Terug ingestapt vragen we langs onze neus weg of hij reeds getankt heeft. We
herinneren nog onze eerste rit van Hurghada naar Port Safaga met een bijna
lege benzinetank...
Aan het verzamelpunt blijken reeds tientallen bussen,
minibussen, taxi's en andere vehikels aanwezig te zijn. Op weg blijken naar
schatting meer dan 50 bussen mee te rijden richting Hurghada.
De 5 uur durende rit, waarin een stop van een half uur zit, blijkt in de
reinste kamikazestijl te gebeuren. Bij het vertrek rijden we bijna aan het
begin van het konvooi. Ik schat dat we eenmaal op weg naar Qena zowat
aan 120 km per uur rijden. De weg Luxor - Qena is een gewone tweevaksbaan en
de ene na de andere bus steekt ons voorbij. Meestal gebeurt dit als er een
paar honderd meter voor ons een tegenligger opduikt. Het wordt af en toe
stil in onze taxi en ... de weg naar Hurghada is nog lang.
Maar gelukkig komen we rond 23 uur heelhuids in Hurghada, terug in hotel El
Tabia (zie eerste dag + foto op startpagina)
aan. Morgen
hebben we nog een ganse dag om te bekomen van de doorstane
emoties.
Nog één dagje lekker lui niks doen in afwachting van
onze terugvlucht naar België deze avond om 21 uur.
|
|| Home | Reispagina | Egypte-pagina | Planning | Fotogalerie | Top || |
Laatste update: |
|
|
|
