Inleiding

In 1993 maakten we onze eerste reis naar het Aziatische continent, meer bepaald naar Thailand (zie reisverslag). Azië beviel ons zo goed, dat er nog meer reizen naar dit werelddeel volgden (overzicht: zie reispagina). 
Intussen zijn we 2003, dus tien jaar later en na rijp beraad (en veel twijfels) beslissen we nu eindelijk toch maar een oude droom in werkelijkheid om te zetten, m.a.w. een reis naar Myanmar te ondernemen (wordt verschoven naar 2004!). In 1999 hadden we reeds een reis daar naar toe gereserveerd, maar op grond van de toenmalige verhoogde internationale druk op de militaire junta enerzijds en de hoog oplopende spanningen tussen de junta en oppositieleidster Aung Sang Suu Kyi (Nobelprijs voor de Vrede, 1991) anderzijds, besloten we toen de reis te annuleren. 
Intussen hebben de militairen het regime enigszins versoepeld, zeker t.o.v. Aung San Suu Kyi, maar we blijven we ons ervan bewust dat Myanmar nog heel ver verwijderd is van een democratie.

Bij het Myanmar-hoofdstuk op de website van Lonely Planet vindt men een hoofdstuk "Should you visit Myanmar? - To Go or Not to Go?" met de pro's  en contra's op een rijtje.    

Anders dan Anders

De voorbereiding

Alhoewel het dus een groepsreis betreft, blijven we bij ons voornemen de reis ook nu intensief voor te bereiden. Deze werkwijze passen we toe op al onze reizen, zowel voor individuele als voor groepsreizen. Dit resulteerde tot nu toe enkel in positieve ervaringen.

Voor de voorbereidingen maakten we gebruik van volgende reisgidsen: 

• De Myanmar (Burma) reisgidsn van Lonely Planet, Engelse editie - 1996

• Insight Guides Burma (Myanmar), Engelse editie - 1997

en uiteraard van het Internet met volgende interessante links:

Situering Myanmar

Myanmar, vroegere naam Birma, gelegen in Zuidoost-Azië ligt geklemd tussen India en Bangladesh in het westen, en China en Thailand in het oosten. 

Een beetje geschiedenis

Myanmar werd reeds bevolkt vanaf ca. 2.500 v. Chr. Vanaf de 2de eeuw n. Chr. werden in Centraal Myanmar diverse steden gesticht door de zogenoemde Pyus, n.l. in Beikthano, Hanlin en Thayekhittaya (Sri Ksetra). Er is weinig over deze bevolkingsgroep geweten, tenzij dat het Boeddhisten waren.

Vanaf de 6de eeuw verschenen in de vruchtbare streken bij de Ayeyarwady (Irrawaddy) rivier de Mon, die zich ook in de Thaïse delta en zelfs tot in Cambodja vestigden. 

Ronde de 8ste en 9de eeuw kwamen de Birmanen uit het Himalayagebergte naar Centraal Myanmar (intussen waren de Puys verdwenen). Er ontstonden grote conflicten tussen de Mon en de Birmanen, maar uiteindelijk gingen beide culturen toch in elkaar op.    

In 849 werd de belangrijke stad Bagan (of Pagan) aan de oevers van de Ayeyarwady gesticht. De gouden periode was echter eerst 200 jaar later door toedoen van koning Anawratha.  
Oorspronkelijk animisten (de ziel is oorsprong van alle levensfuncties) volgden ze weldra het Boeddhisme. In 1057 overwon Anawratha de Mon-koning Manuha e, integreerde gedeeltelijk ook de Mon-cultuur. 
Dit was het begin van de grote Bagan glorieperiode, een stad met machtige tempels en die de eerste werkelijke hoofdstad werd. 

In 1287 veroverde Kublai Khan met zijn Tartaren Myanmar. Er verschenen nieuwe bevolkingsgroepen, o.a. de Shan. De Mon herwonnen hun vrijheid, maar de volgende 250 jaar werd één chaos. De Mon stichtten een nieuw koningrijk dicht bij de Thaise grens, maar na vele schermutselingen verhuisden ze naar Bago, dicht bij het huidige Yangon of Yangon (het vroegere Rangoon). 

In 1472 beklom Dhammazedi de troon. het Boeddhisme kende een revival en er ontstonden de eerste contacten met Europeanen. De Shwedagon Pagode in Yangon bekwam zijn huidige vorm. 
Intussen hadden de Shan hun koningrijk bij Mandalay gesticht (1364). In concurrentie met Bagan ontstond hier Mrauk U eveneens met een landschap vol tempels. 
Maar de hereniging van Myanmar werd het werk van een klein staatje, n.l.Taungoo gesticht door  Shan-vluchtelingen. 
In 1550 herenigde koning Bayinnaung gans Myanmar. Hij versloeg ook de Siamezen. Na de dood van Bayinnaung geraakte Myanmar terug in verval. 

Halverwege de 18de eeuw zochten de Engelsen, Hollanders en Fransen naar uitbreiding in het Oosten. Dit resulteerde o.a.in contacten met de Birmanen, die echter weinig interessen hadden om zaken te doen met deze vreemdelingen. De Britten in India keken wantrouwig naar de Franse interesse voor Myanmar. In 1819 kwamen de Britten in conflict met Birmaanse troepen en het een en het ander resulteerde in de controle over Rakhine en Taninthayi (Tenasserim) en een "residentie" in Ava in Myanmar. 
Daar waar de Britten een tamelijk goede verstandhouding met Bayinnaung onderhielden, was deze ver te zoeken wanneer Tharawaddy Min en later diens zoon Bagan Min aan de macht kwamen.
Er greep de tweede Anglo-Birmaanse oorlog plaats. Yangon plus het ganse zuidelijke Myanmar werd door de Britten veroverd en werd een provincie van India.
Later zouden ook Opper Myanmar ingepalmd worden, m.a.w. het land maakte nu volledig deel uit van het Brits India! Pas in 1937 zou Birma terug afgescheiden worden van India.    

In 1940 (WO II) sloot de Birmaanse nationalist Bogyoke Aung San, vader van de huidige oppositieleidster Aung San Suu Kyi, zich aan bij de Japanners grotendeels als verzet tegen de kolonisatie door de Britten. De Japanners met de steun van de Chinese Kuomintang (KMT - zie ook reisverslag Thailand, dag 14) zouden in 1942 de Brits-Indische coalitie uit Myanmar verdrijven. Niettemin zou tegen het einde van WO II Aung San en zijn "Burma National Army (BNA)" terug de zijde van de Britten kiezen. 
Aung San wilde zo snel als mogelijk dat Birma onafhankelijk werd. Hij zou het niet meer meemaken want in juli 1947 werd hij vermoord samen met 6 van zijn medestanders.   

Op 4 januari 1948 werd Birma onafhankelijk en scheidde zich af van het Britse Gemenebest. De nieuwe regering met aan het hoofd U Nu werd bijna onmiddellijk geconfronteerd met een oppositie door de vele bergstammen die zich door de nieuwe regering in de steek gelaten voelden.  
Tot in 1962 kwam Ne Win aan de macht en verklaarde dat hij Birma de weg naar het socialisme zou tonen. Een nog grotere chaos was het resultaat waarbij vooral de Indische en Chinese handelaars het grote slachtoffer werden. 
In 1974 grepen er grote studentenbetogingen plaats. Maar de regering bleef vasthouden aan zijn "weg naar het socialisme" met desastreuze economische gevolgen. In juli 1988 trok Ne Win zich uiteindelijk terug uit de politiek, maar de demonstraties hielden niet op, in tegendeel. Het volk geloofde in de magische datum 8-8-88 die naar een vrij Birma zou leiden. 
Pro democratische betogingen werden brutaal uiteengeslagen met als gevolg de dood van 3.000 betogers in 6 weken tijd. 
In 1989 veranderde de SLORC (State Law and Order Restoration Council) met als leider Saw Maung de naam Birma in Myanmar. De oppositie vormde snel een coalitie, de zogenoemde "National League for Democraty" met als centrale figuur de charismatische Aung San Suu Kyi, dochter van de eerder besproken nationale held Byoke Aung San. Gehuwd met Michael Aris, een Engelse Oxford professor spreekt ze Birmaans, Japanees, Frans en Engels.  
Het zelfde jaar werd Aung San Suu Kyi onder huisarrest geplaatst. Dit zou eerst 6 jaar later onder toenemende internationale druk opgeheven worden. 
In 1991 ontving ze de Nobelprijs voor de vrede. Deze werd in ontvangst genomen in Oslo door haar kinderen Alexander en Kim daar zijzelf het land niet mocht verlaten.  
Haar man sterft in 1999 in Londen als gevolg van prostaatkanker. Voordien had de Myanmar-regering geweigerd hem een bezoek te laten brengen aan zijn vrouw die hij sinds 1995 niet meer gezien had. Aung San Suu Lyi mocht zelf naar Londen gaan. Ze weigerde omdat ze wist eenmaal Mynamar verlaten ze er nooit meer zou mogen terugkeren. 

Een klein lichtpuntje: vanaf october 2000 zouden er geheime gesprekken plaatsvinden tussen de militaire junta en Aung San Suu Kyi.
  

Home | Reispagina | Inleiding | Woordenlijst | Situering Myanmar | Top
  Reisplanning Myanmar

Contact:

Laatste update:
04/02/09