Dag 16: Yot Doi (White Karen- en Hmong-bergstammen) -  Chiang Mai Home | Reispagina | Info Thailand | Vorige dag | Volgende dag

White Karen De Karen (klemtoon op 2de lettergreep) met hun bevolkingsaantal van ca. 320.000 vormen de grootste groep van de bergstammen in Thailand. Er zijn 2 grote groepen: de "Sgaw" (of "Skaw") en de Pow. De Thais van het noorden noemen hen "Yang", in andere delen van Thailand worden ze "Karyang" genoemd. De Sgaw- of Skaw-karen worden ook White Karen genoemd. De oorspronkelijke Karen komen vermoedelijk uit Tibet. De grootste populatie (meer als 14 miljoen) vindt men echter in Myanmar waar ze reeds sedert lang voor meer autonomie  vechten tegen de militaire junta aldaar. In 1999 werd een website geopend speciaal voor de Karen (klik hier).  De Thaise Karen zijn vooral gekend voor hun prachtige stoffen, heel kleurrijk en soms met heel ingewikkelde motieven. De stoffen waarmee ze hun eigen klederen vervaardigen, worden door hen zelf geweven. Bijna in ieder Karen-dorp vindt men een of meerdere weefgetouwen.   De Karen zijn praktiserende animisten en Boeddhisten. Een klein deel zijn ook Christenen.

We wandelen even door het dorp. Alles ziet er nogal armoedig uit. Varkens en kippen lopen onder de paalwoningen. We zien een Karen-vrouw in een teil varkensvoeder (dat veronderstellen we) al roerend met de blote hand klaarmaken.
Aan een familie geven we een zak met T-shirts die we vanuit België medegebracht hadden. Met gebaren probeer ik uit te leggen de T-shirts te verdelen aan de andere leden van de stam. Ik weet niet of ze me begrepen hebben. Philippe zegt dat ik er op dat moment uitzag als een ambassadeur bij een vreemd volk. 

Na de Karen rijden we verder tot op 1.200m hoogte (Philippe's horloge is tevens hoogtemeter. Zo worden we steeds geïnformeerd op welke hoogte we zitten!). Het wordt mistig. We rijden in nevelsluiers naar een dorp van de Meo's. Bij aankomst worden we direct omring door horden Meo-kinderen en vele kleine biggetjes.

Meo (Hmong) De Hmong of Meo zoals ze in Thailand zelf genoemd worden, zijn in vele kleine groepen verspreid over zowat gans Zuidwest-Azië: Zuidwest-China (o.a. Yunnan-provincie), Noord-Vietnam, Laos, Noord-Thailand en een kleine groep in Myanmar. In Thailand zijn ze de 2de grootste groep na de Karen.  Er bestaan 2 grote groepen: de Hmong Daw (White Hmong, de vrouwen dragen tijdens bepaalde ceremonieën een wit plooihemd) en Hmong Njua (Blue Hmong, de vrouwen dragen een indigo plooihemd). de vrouwen zijn bedreven borduursters. De Hmongs zijn grote verzamelaars van allerhande zilveren attributen zoals oorringen, kettingen, armbanden, enz. Ook de mannen dragen zilveren ringen. De Hmong-dorpen worden meestal op grote hoogte ingepland (geen paalwoningen). Een zestal hutten wordt meestal rond deze van een belangrijke persoon gebouwd.

We wandelen tussen de hutten door en vermijden zoveel mogelijk het uitgestrooide huisvuil en de koeiendrek (aan sommige woningen staan koeien vastgebonden). De wegels zijn soms erg glibberig. Het is in elk geval uitkijken geblazen waar men loopt.
Het uitdelen van de snoep veroorzaakt telkens een ware kindertoeloop. De Hmong's blijken wel vriendelijk te zijn. We herkennen de typische klederdracht, maar deze is aan de povere kant, en meestal erg vervuild. Een paar vrouwen lijken toch iets meer uitgedost.

Aan de rand van het dorp is een net gespannen en automatisch vormen zich 2 groepen: een Hmong-groep en een toeristengroep. Plots wordt ook een rotanbal bovengehaald. Even een kleine demonstratie van een van de Hmong's die de bal met de voeten over het net schopt. We hebben het begrepen! We spelen een half uurtje en hebben aan beide zijden de dolste pret.

Het is een goede afsluiter voor onze Padoung-toer . Jammer, want deze toer zouden we achteraf het beste vinden van de ganse Thailand-reis. 

In de late namiddag start ons vliegtuigje voor de terugvlucht naar Chiang Mai. Bye, bye Mae Hong Son en de Lisu's, de Lahu's, de Karenni's, de Padoung, de Karen's en de Hmong's.

We komen terug in het hotel waar we vertrokken waren op dag 10, n.l. het Duangtawan Hotel (dit met de sprekende liften - zie dag 10). Voor de groep is het de laatste avond in Chiang Mai. Er is een uitgebreid afscheidsdiner voorzien in het hotel. 
En morgen staan we er alleen voor!