RYCO
21 juli 2005.
Ik zat op het terras van de Leffe in Oostende.
Het was braderie, mooi weer, veel toeristen en een gezellige sfeer.
Maar plots overviel me een vreselijk gevoel van eenzaam zijn, van alleen zijn.
Ik besliste dat ik de dag er op, 22 juli, een hondje zou halen.
Niet zomaar een hond, een Cavalier King Charles.
Ik had er eentje besteld, een wijfje, maar dat zou pas in september oud genoeg zijn om mee naar huis te mogen.
Ik wilde echt niet meer wachten tot september.
In de hoop dat er misschien nog eentje overbleef uit een vorig nest trek ik naar Acanthus.
Verrassing, daar liepen 4 Cavtjes rond die direct mee naar huis mochten.Niet uit een nest in Acanthus zelf, maar van ergens in Oost-Vlaanderen, allemaal reutjes.
Ik zette me op de dorpel tussen de tuin en de winkel.
Eentje kwam naast me zitten, keek me aan en we waren alle twee verloren.
Een hond kiest zijn baasje, niet omgekeerd.
Ryco maakt op 22 juli 2005 zijn entree in mijn huis.
Hij is geboren op 15 mei 2005.
Een mager beestje en het zou nog een paar jaar duren voor hij uitgroeide tot de mooie Cavalier die hij nu is.

CHRISSIE
Ik las ergens dat Cavaliers niet graag alleen zijn, dat ze liefst een compagnon hebben.
Een jaar nadat Ryco in huis kwam was de beslissing dus vlug genomen dat hij een maatje nodig had.
Ik stapte terug naar Acanthus en dit keer waren er teefjes te krijgen.
Mijn Chrissie zag er al direct een slim beestje uit.
De rest hing aan het hekken en zij zat doodleuk korreltjes te eten en trok zich van al die herrie niks aan.
Ze was nog te jong om mee naar huis te mogen, ik moest nog twee weken geduld hebben.
Ze is geboren op 8 juni 2006.
Aanvankelijk negeerde Ryco haar, hij moest er niks van weten maar het kleine grut liet zich niet doen. Ze klom bovenop hem en eiste haar plekje tegen zijn lijfje op.
Ze was veel vlugger in dingen aanleren dan Ryco.
De brutale snoet die ze had als pup is gebleven.
De twee zijn nu onafscheidelijk en elke stap die ik zet lopen ze achter me aan.